Drom toch renoveren in plaats van verbouwen

drom2dinsdag 03 juli 2012 22:57

Vanavond was de raadsvergadering over de Drommedaris in Enkhuizen. De vraag is of we gaan renoveren of ook gaan verbouwen. Ons standpunt, enkele citaten uit de bijdrage van Arno Noorman: “De raad wilde de verbouwing ook graag en heeft voorwaarden gesteld. Aan die voorwaarden is niet voldaan.” “Je moet eerlijk durven zijn en een knoop doorhakken. Het is niet gelukt binnen de al opgerekte tijdspanne en er is, blijkens de hoeveelheid tijd die nu weer gevraagd wordt, nog geen zicht op een reele oplossing. Dat is een enorme teleurstelling, met name gelet op de inspanning van velen. Wij balen er ongelooflijk van dat zoveel mensen zich hiervoor hebben ingezet en dat je dan moet concluderen dat het niet is gelukt.” ChristenUnie-SGP heeft voor het renoveren gestemd en dat is het uiteindelijk ook geworden.

Hieronder de bijdragen van Arno Noorman in deze raadsvergadering:

Onze fractie heeft alle stukken inzake de Drommedaris, vanaf het projectplan van 2010 tot de laatste raadsbrief van vorige week, nog eens goed nagelezen. Door dat achter elkaar lezen vielen ons een aantal dingen op.

1e. We zijn gestart met de noodzaak tot renovatie. Daarvoor is al in 2008 1,2 mio toegevoegd aan de onderhoudsvoorzieningen. Later kwam daar de wens bij tot het optimaliseren van het gebouw bij. Die wens werd steeds vuriger verwoord in raadsstukken en werd opeens, zie het laatste raadsvoorstel, eigenlijk als enige logische keuze gepresenteerd. Corrigeert u me maar als ik het fout heb, maar ik heb toch wel een beetje het gevoel dat de wens hier zo langzamerhand de vader van de gedachten is geworden. Een renovatie, waartoe in 2008 al de middelen voor opzij zijn gezet, wordt nu zo’n beetje als het meest onwenselijke scenario weggezet.

2e. Enthousiasme werkt aanstekelijk. Dat enthousiasme klonk duidelijk door in het raadsvoorstel van mei vorig jaar. Voor 2,8 miljoen aan aanvragen en ook nog eens een verwachte besparing door onderhandeling met de aannemer. Het klonk erg mooi, al die mogelijke subsidies maar er was een stemmetje in m’n hoofd: “wat nou als die subsidies er niet komen?”. Dat stemmetje was de reden voor het feit dat wij het voortouw hebben genomen voor het amendement van mei vorig jaar. De achterliggende gedachte: beter 1 subsidievogel in de hand dan 10 in de lucht. Helaas, en dat meen ik oprecht, zijn de toen in het raadsvoorstel geschetste verwachtingen niet uitgekomen.

3e. Er is onvoldoende en niet tijdig gebruik gemaakt van de door het amendement geboden ruimte. Er heeft vorig jaar overleg met de wethouder plaatsgevonden over het amendement om het 'smart' te krijgen. Het amendement was immers bedoeld om duidelijke, realistische en haalbare randvoorwaarden mee te geven.
De “hoe-vraag” van het amendement wilde de wethouder zelf invullen. En als ik de raadsbrief van vorige week dan zie, ben ik eigenlijk wel een beetje teleurgesteld over de creativiteit vanaf mei vorig jaar: er is ingezet op subsidies en onderhandelen met de aannemers, maar andere vormen van dichten van het gat zijn blijkens de raadsbrief niet onderzocht. Die komen nu wel in beeld als je de raadsbrief mag geloven. Die raadsbrief is voor ons too little, too late.

4e. Zaken worden in de loop van de tijd steeds een beetje anders gepresenteerd. In het raadsvoorstel van mei 2011 staat dat “herstel, restauratie of verbouwing heel erg noodzakelijk is”. In bespreking in februari van dit jaar werd die noodzaak al getemperd door de wethouder en nu wordt door het voorstel in de raadsbrief nog meer tijd gevraagd om alsnog de financien rond te krijgen. Is die noodzakelijkheid er nu wel of niet?
Nog een voorbeeld: in het raadsvoorstel van vorig jaar is nog opgenomen dat dekking uit de algemene reserve waarschijnlijk niet is toegestaan. Nu wordt gevraagd het resterende gat van 5 a 7 ton uit de algemene reserve te halen. Wat is er sindsdien gewijzigd dat het nu wel kan?
En dan de veiligheid: in het raadsvoorstel van vorig jaar werd de noodklok geluid, in een raadsbrief daags erna werd dat genuanceerd: met uitzondering van een ontruimingsinstallatie en een gebrekkige noodverlichting was de Drom nog wel veilig. En vanochtend stond in de krant dat er uitsluitend een vergunning voor de benedenruimte mogelijk zou zijn voor de brandweer. Begrijpt u het nog? Ik niet meer.
Die ogenschijnlijk kleine, maar wel belangrijke verschuivingen dragen niet bij aan een heldere beeldvorming.

En als 5e. We blijven naar voren vluchten, waarschijnlijk omdat de start op een veel te enthousiaste voorstelling van zaken is gebaseerd en we liever niet uit die roze wolk willen stappen. In mei vorig jaar is toegezegd dat we in februari van dit jaar een besluit zouden nemen. In de brief van 28 februari 2012 is vermeld dat in juni een besluitwaardig voorstel zou worden gepresenteerd. In de raadsbrief van vorige week wordt m tijd gevraagd. De woordkeuze (“niet op heel korte termijn”) doet vermoeden dat we er met een paar maanden niet zijn. En die noodzaak tot spoedig herstel dan? Ik kan de zaken maar moeilijk meer rijmen.

Ok, over naar ons standpunt.

We balen. Balen omdat de subsidieverwerving deels ook gewoon heeft tegengezeten. We hebben echt wel het gevoel dat van subsidies serieus werk is gemaakt en het gewoon niet lukt. Maar we balen er ook van dat de in het amendement gegeven ruimte naar onze mening gewoon onvoldoende is gebruikt. Dat is een gemiste cruciale kans.

Het amendement was duidelijk. Het staat er letterlijk in: “als aan de voorwaarden niet voldaan kan worden, gaat realisatie van scenario 4 niet door. Alsdan zal opnieuw bezien moeten worden wat de alternatieve mogelijkheden voor de Drom zijn”.

Je moet eerlijk durven zijn en een knoop doorhakken. Het is niet gelukt binnen de al opgerekte tijdspanne en er is, blijkens de hoeveelheid tijd die nu weer gevraagd wordt, nog geen zicht op een reele oplossing.

Dat is een enorme teleurstelling, met name gelet op de inspanning van velen. Wij balen er ongelooflijk van dat zoveel mensen zich hiervoor hebben ingezet en dat je dan moet concluderen dat het niet is gelukt.

Wij hebben vorig jaar aangegeven hoe ver we financieel wilden gaan. Aan die voorwaarden wordt niet voldaan. Verder de buidel trekken voor zulke enorme bedragen vinden wij onverantwoord gelet op de risico’s en onzekerheden waarover we nog maar drie weken geleden, bij de kadernota 2013, hebben gesproken.
In verder uitstel van besluitvorming hebben we weinig vertrouwen. Dat komt door de eerdere noodkreten voor de staat van het gebouw zelf, maar ook door het feit dat we eerlijk gezegd niet zoveel vertrouwen hebben in de mogelijkheden die in de raadsbrief van vorige week worden genoemd. Als dat reele opties zouden zijn geweest, waren ze ongetwijfeld wel al eerder opgepakt door de wethouder. Die ruimte was er al want de opdracht uit het amendement is volgens mij niet gewijzigd in en na de commissievergadering. Maar misschien komt er vanavond nog een aangename verrassing op financieel vlak.

Als laatste: de raad wilde de verbouwing ook graag en heeft voorwaarden gesteld. Aan die voorwaarden is niet voldaan. Maar mij bekruipt zo langzamerhand wel het gevoel dat ik, ondanks het feit dat aan de gestelde voorwaarden niet is voldaan, niet moet zeuren en alsnog moet betalen. Zo werkt het niet en die aap laat ik niet op m’n schouder parkeren.

Zie ook:

« Terug